Łobuz

Sprzedali go.

Bo był „niegrzeczny”.
Bo nie stał, kiedy chcieli.
Bo nie był maszyną.

„Stój, idioto!”
„Kretyn, nie koń!”
„Ty lachudro, stój, jak robią zdjęcia!”

Wiesz, ile takich zdań trzeba wysłuchać, będąc koniem?
Nie jednego dnia. Nie jednego roku. Całe życie.

Łobuz słyszał je miliony razy.
Miliony razy był ciągnięty za pysk. Miliony razy dostał kopniaka, batem, szarpnięciem, kolanem w bok.
Za strach.
Za niezrozumienie.
Za to, że był żywy.

Nikt go nie uczył. Nikt go nie słuchał. Nikt nie próbował zrozumieć.

Od początku miał być „posłuszny”. Jak narzędzie.
Jak rzecz.

A dziś stoi w śniegu.
Minus 10 stopni.
Zimno wciska się w kości.
Para bucha z nozdrzy jak ostatni oddech.

I stoi przed sądem ostatecznym.

Nie ma ławy przysięgłych.
Nie ma adwokata.
Nie ma nawet oskarżyciela.

Jest tylko on.
I wyrok.

Wyrok, z którym się nie dyskutuje. Bo nikt nie ma w tym interesu. A tam, gdzie nie ma interesu –
nie ma też litości. Nie ma sumienia. Nie ma pomocy.

Stoi i gapi się.
Cicho.
Jak zawsze, kiedy nie rozumiał, co od niego chcą.

Nie wiem, czy już wie.
Nie wiem, czy już rozumie.
Ale wiem jedno:
kiedy zrozumie – będzie za późno.

Bo dla świata to tylko koń.
„Nieopłacalny”.
„Problemowy”.
„Do sprzedania”.

Dla nas – to ktoś, komu odebrano całe życie
i kto dziś ma jeszcze jedną, ostatnią szansę.

Wpłaciliśmy już prawię połowę kwoty dzięki Wam.
Pozostało jeszcze 2100 złotych. Czas do czwartku, 5 marca.

Dziś zbieramy dla niego.
Nie na cud.
Nie na obietnice.

Na ocalenie.
Na przerwę między życiem a śmiercią.

Na moment, w którym ktoś wreszcie powie:
„Już nic nie musisz. Już jesteś bezpieczny”.

Dołączysz dziś do nas?
Bo czasem jedna decyzja
oddziela ciszę od krzyku,
a życie od ciężarówki jadącej na rzeź.