Bobi

To nie jest „koń po dziadku”.
To jest czyjeś ostatnie wspomnienie.

Patrzy jednym okiem spod grzywy, jakby nadal czekał, że drzwi się otworzą.
Że wróci jego człowiek.
Że będzie głos. Dłoń. Marchewka z kieszeni.

Nie wróci.

Gospodarz umarł.
Dzieci sprzedały ziemię.
Podzieliły pieniądze.
Krowy pojechały na ubój.
A Bobi – ukochany kucyk ojca – trafił do handlarza.

Podobno syn śmiał się, że „jak Bobi dołączy do ojca, to ojciec się ucieszy”.

Nie.
Ojciec się nie ucieszy.
Ojciec by czekał na nas.

Bobi jest symbolem minionych czasów.
Czasów, gdy zwierzę nie było towarem.

Dziś jego życie wyceniono.
Na kilogramy.
Na wagę.
Na ciszę.

Możemy to przerwać.

Dziś musimy wpłacić 500 zł.
W poniedziałek kolejne 1300 zł.
Łącznie 1800 zł zaliczki, żeby wyrwać go z rąk handlarza.

To nie jest wielka kwota.
Wielkie jest to, co może uratować.

On nie ma już nikogo.
Jego świat został sprzedany.
Została lina na pysku i czekanie.

Nie pozwólmy, by jedynym, co po nim zostanie, było zdanie wypowiedziane w śmiechu.

Nie pozwólmy, żeby „symbol minionych czasów” skończył jak towar z minionego gospodarstwa.

Bobi jeszcze żyje.
Jeszcze patrzy.
Jeszcze czeka.

Na nas.

Jeśli możemy dziś zrobić coś prawdziwego – to właśnie to.
Wpłać. Udostępnij. Zatrzymaj tę historię zanim stanie się kolejną, o której już nikt nie będzie chciał słuchać.

Bo Bobi nie jest wspomnieniem.